Ang mga eroplano na unang ginamit sa aktwal na labanan noong World War I ay mabilis na umunlad at naging seryosong banta sa mga barko at siyudad. Noong 1924, unang isinagawa ang mga pagsasanay na inihanda para sa posibilidad ng aerial attack. Noong panahong iyon, nagtayo ng pansamantalang antiaircraft battery sa tuktok ng Mt. Yumihari, kung saan matatanaw ang Naval District. Mula noon, ginamit ang pansamantalang antiaircraft battery na ito bilang training gun para sa pagasasanay sa labanang antiaircraft. Noong 1937, nang sumiklab ang Sino-Japanese War, inilagay ang mga antiaircraft battery sa 12 lokasyon, kasama ang Mt. Yumihari. Sa huling yugto ng Pacific War, isinagawa ang malaking pagpapalakas ng mga kagamitan mula Hunyo 1944. Ito ay naging malalakas na battery na may pinakabagong kagamitan, kasama ang dalawang Type 98 na 10 cm High-Angle Gun at isang Type 4 Model 1 Radar para sa antiaircraft attack. Ito ay kasabay ng paglusob ng American Army Heavy Bomber B29 sa kontinente ng China, at itinuturing na unang halimbawa sa Japan kung saan naghanda ng antiaircraft battery laban sa B29. Matinding nilabanan ng Antiaircraft Battery sa Mt. Tajima ang mga aerial attack sa mainland, at noong Hunyo 29, 1945, sa Sasebo Air Raid, nakapagpasabog ito ng 139 rounds sa loob ng 14 na radar-directed firing operations. Sa kasalukuyan, makikita pa rin sa magandang kondisyon ang mga pasilidad na nagpapakita ng istruktura ng dating anti-aircraft battery, tulad ng mga bakas ng radar, gun emplacement, command post, at ammunition storage.